JANTRA
Śri Jantra Jantra to święty diagram w hinduizmie, buddyzmie i tantryzmie, może być rysowana na papierze, malo-wana na tkaninie, grawerowana w metalu, wycinana w drewnie, lub tatuowana na ciele jako trwały tali-zman.
W Tajlandii, Laosie, Kambodży i Azji Południowo-Wschodniej niezwykle popularne są jantry malowa-ne lub drukowane na bawełnianych tkaninach nazywane pha yant czyli „święte chusty”, w kolorze białym, czerwonym lub żółtym. Pełnią one funkcję amuletów ochronnych, które wiesza się w domach, sklepach, a nawet w samochodach.
Na tych tkaninach rysuje się geometryczne schema-ty, postacie bóstw, święte zwierzęta oraz buddyjskie modlitwy w piśmie khmerskim, takie same jak w tradycyjnym tajskim tatuażu.
Kolebką jantr są Indie, gdzie obok hinduizmu i tantryzmu popularne są także w dżinizmie i sikhizmie do medytacji, rytuałów świątynnych oraz jako talizmany.
W buddyzmie tybetańskim jantry są ręcznie malowane lub haftowane (thangka) na zagruntowanym płótnie bawełnianym lub przy użyciu naturalnych pigmentów mineralnych i roślinnych. Te święte obrazy służą jako pomoc w medytacji i wizualizacji.
Thangka opierają się na pięciu podstawowych barwach, które odpowiadają tzw. Pięciu Rodzinom Buddów: biały, niebieski, czerwony, żółty i zielony. Kolor biały symbolizuje czystość, spokój, mądrość, wiedzę oraz dążenie do oświecenia i wyzwolenia. Kolor czerwony oznacza aktywność, pasję, energię życiową, siłę oraz ogień, stosuje się go dla zapewnienia obfitości i pomyślności. Kolor żółty (i złoty) reprezentuje słońce, bogactwo, intelekt i pomyślność. Kolor niebieski reprezentuje nieskończony umysł, uzdrowienie i spokój. Kolor zielony symbolizuje równowagę, harmonię oraz aktywne działanie i uwalnianie od lęku.
Kolory jantrach reprezentują również pięć podstawowych żywiołów wszechświata: przestrzeń (biały/niebieski), wodę (niebieski), ziemię (żółty), ogień (czerwony) oraz wiatr (zielony).
Jantra ma zawsze kształt geometrycznego diagramu wpisanego w kwadrat i zbudowanego z koncentrycznych figur. Każdy wzór jest unikalny i przypisany do innego bóstwa. Najbardziej złożony kształt ma Śri Jantra, która składa się z 9 przenikających się trójkątów, tworzących łącznie 43 mniejsze trójkąty.
Kwadrat zewnętrzny nazywa się bhupura, jest obramowaniem z czterema „bramami” w kształcie litery T, skierowanymi w cztery strony świata. Bhupura reprezentuje świat materialny, stabilność i ziemską sferę, która oddziela sacrum wnętrza od chaosu zewnętrznego.
Lakszmi Jantra Bramy nazywają się w sanskrycie dwara, symbolizu-ją cztery punkty kardynalne. Są skierowane dokład-nie na cztery strony świata (północ, południe, wschód, zachód), co sprawia, że jantra staje się mikrokosmiczną mapą całego wszechświata.
Wewnątrz kwadratu znajdują się koła (ćakra), które symbolizują cykliczną naturę czasu, rotację energii i ewolucję wszechświata. Płatki lotosu (padma), uło-żone wewnątrz kręgów, reprezentują czystość, roz-kwit świadomości oraz poszczególne czakry lub aspekty bóstwa.
Trójkąty (trikona) skierowany wierzchołkiem w dół symbolizuje pierwiastek żeński, wodę i energię stwórczą, te skierowany w górę symbolizują pier-wiastek męski, ogień i świadomość. Ich przenikanie się tworzy dynamiczną równowagę wszechświata.
Każda jantra ma punkt centralny zwany bindu symbolizujący źródło wszechświata, jedność i punkt wyjścia dla wszelkiego stworzenia. Ten święty punkt po tajska nazwa się pintu. Jest to punkt centralny, od którego zaczyna się rysowanie każdej jantry.
Pierwsze jantry, jako geometryczne symbole sakralne, wywodzą się ze starożytnych Indii, z okresu wedyjskiego. Formy jakie znamy dziś pojawiły się między VI a X wiekiem n.e. i stały się centralnym elementem praktyk tantrycznych, ich opisy znajdziemy w takich tekstach jak Agamy i Tantry. Śri Jantra pojawiła się około VII–VIII wieku n.e. Tradycyjny tatuaż sak yant rozwinął się w Azji Południowo-Wschodniej, głównie w Imperium Khmerskim, około IX–X wieku, łącząc hinduskie jantry z lokalnymi wierzeniami i buddyzmem.
W tradycjach hinduizmu, buddyzmu i tantryzmu istnieją tysiące rodzajów jantr, ponieważ niemal każda idea, bóstwo czy cel życiowy ma swój unikalny diagram. Najważniejsza grupa to jantry bóstw (shakta yantras i deva yantras), na przykład Śri Jantra (reprezentująca boginię Tripurasundari i cały wszechświat), Ganesh Jantra, Kali Jantra, Shiva Jantra, Saraswati Jantra, Durga Jantra, Tara Jantra i wiele innych.
W astrologii wedyjskiej istnieje 9 podstawowych jantr planetarnych między innymi: Surya Jantra (Słońce), Chandra Jantra (Księżyc) i Shani Jantra (Saturn).
W tradycji tantrycznej i sakralnej jantry nie są zwykłymi rysunkami, dlatego ich tworzeniem zajmują się osoby posiadające odpowiednią wiedzę duchową i przygotowanie. W Tajlandii mistrzowie sak yant projektują i rysują jantry na ciele jako tatuaże, lub na tkaninach, muszą to być osoby zainicjowane w linię przekazu danej magii.
W świątyniach buddyjskich mnisi i bramini przygotowują jantry jako amulety dla wiernych. Bramini zajmują się wykreślaniem jantr na metalowych płytkach lub ścianach świątyń zgodnie z zasadami astrologii. Chronią przed negatywnymi energiami i „złym okiem”. Przyciągają konkretne wartości, takie jak bogactwo, zdrowie czy miłość.
Medytacja
Śiwa Jantra Jantra służy w trakcie medytacji jako punkt skupienia wzroku i uwagi. Pomaga wyciszyć „szum” myśli i wprowadzić umysł w stan głębokiej koncentracji, pro-wadząc praktykującego od zewnętrznych krawędzi wzoru do jego centrum (bindu), co symbolizuje powrót do jedności z absolutem.
Jantrę umieszcza się na wysokości oczu, w odległo-ści wyciągniętej ręki. Zaczyna się od kilku głębokich oddechów, aby uspokoić ciało i umysł. Skupia się wzrok na zewnętrznym kwadracie jantry i jego czterech bramach.
Zazwyczaj zaczyna się od bramy wschodniej. Wschód to miejsce, w którym wschodzi słońce (Surya), co symbolizuje początek, światło, wiedzę i przebudzenie duchowe. W tradycji hinduskiej uważa się, że wschód jest kierunkiem pomyślnym, należącym do Indry (króla bogów). Większość świątyń i ołtarzy jest budowana tak, aby wejście znajdowało się właśnie po stronie wschodniej.
Medytujący „wchodzi” myślami przez wschodnią bramę, a następnie przesuwa się zgodnie z ruchem wskazówek zegara (rytuał Pradakshina), co pomaga zharmonizować własną energię z naturalnym cyklem słońca. W tradycji nazywa się to Trataka (skupienie wzroku).
Powoli przesuwa wzrok do środka, przechodząc przez kolejne kręgi, płatki lotosu i trójkąty. Zatrzymuje wzrok na samym środku jantry – w punkcie bindu. To moment najgłębszej koncentracji. Ogólna zasada mówi, aby utrzymywać wzrok bez nadmiernego wysiłku. Początkowo wystarczy 1 - 2 minuty. Ważne jest, aby starać się nie mrugać. Praktykę z czasem można wydłużyć do 5–10 minut. Doświadczeni praktykujący mogą wpatrywać się w punkt centralny przez 15–20 minut a nawet dłużej. W tym czasie zazwyczaj zaczynasz intonować przypisaną do jantry mantrę (np. Shreem), łącząc obraz z dźwiękiem.
Zamyka się oczy i odtwarza idealny obraz jantry w przestrzeni między brwiami („trzecie oko”). W ostatniej fazie przestaje się analizować kształty. Czuje się że świadomość zlewa się z energią jantry. Nie ma już „Ciebie” i „jantry” – jest tylko jedność i czysta wibracja energii, którą dany wzór reprezentuje. Pod koniec powoli otwiera się oczy, zachowując w sobie spokój i energię jantry przez resztę dnia.
Jantra i mantra
W tradycji tantrycznej jantra i mantra to dwie strony tego samego medalu, nierozłączne i wzajemnie się uzupełniające. Tworzą narzędzie duchowe, w którym jantra to forma wizualna - geometryczny schemat - a mantra to forma dźwiękowa - święta sylaba lub tekst.
Kali Jantra W trakcie medytacji w momencie największego skupienia rozpoczyna się intonacje mantry. Może to być mantra monosylabiczna jak: Shreem lub Hreem. Shreem to dźwięk obfitości i miłości, a Hreem to czysta energia twórcza wszechświata.
Może też być mantra z konkretną jantrą bóstwa, jak: Om Namah Shivaya, Om Gam Ganapataye Namaha czy Om Dum Durgayei Namaha.
W trakcie wykonywania tajskich tatuażach mistrz nie recytuje jednej mantry, lecz całe zestawy modlitw zwane kata, służą one do „tchnięcia życia” w tatuaż. Często opierają się na sylabach alfabetu Khom, któ-re reprezentują przymioty Buddy (np. słynna formuła Na-Mo-Put-Tha-Ya).
Tradycyjnie mantrę powtarza się 108 razy (korzysta-jąc z paciorków mala), wpatrując się w punkt cen-tralny (bindu) jantry. Wierzy się, że wtedy dźwięk (mantra) i obraz (jantra) łączą się w umyśle, tworząc pożądany efekt.
Jantra i tatuaż
Tradycyjny tajski tatuaż Sak Yant, łączy w sobie świętą geometrię, buddyjskie mantry oraz animistyczne symbole. Słowo sak oznacza „tatuować”, a yant pochodzi od sanskryckiego słowa jantra, czyli mistyczny wzór geometriczny. W Tajlandii tatuaże te są traktowane jako potężne talizmany chroniące przed nieszczęściem, kulami czy złą energią, a także przynoszące powodzenie i siłę.
Tradycyjnie Sak Yant są wykonywane przez mnichów buddyjskich lub mistrzów rytualnych (Ajarn) za pomocą długiej bambusowej lub metalowej igły (khem) metodą ręcznego nakłuwania. Podczas pracy mistrz recytuje mantry, aby tchnąć w tatuaż magiczną moc.
Trzy najważniejsze wzory Sak Yant to:
Hah Taew (Pięć Linii): Najbardziej rozpoznawalny wzór, składa się z pięciu pionowych rzędów zaklęć, z których każdy odpowiada za coś innego: ochronę domu, odparzenie złych uroków, sukces zawodowy, urok osobisty oraz ochronę przed wypadkami.
Gao Yord (Dziewięć Iglic): Uznawany za najważniejszy, uniwersalny tatuaż mistrza (Master Yant). Dziewięć wież symbolizuje dziewięć świętych szczytów góry Meru w mitologii buddyjskiej i hinduistycznej, oferując potężną ochronę oraz życiowe błogosławieństwo.
Paed Tidt (Osiem Kierunków): Geometryczny, okrągły wzór reprezentujący osiem stron świata i osiem wcieleń Buddy. Zapewnia ochronę bez względu na to, w którą stronę świata się udajesz.
Sak Yant - Hah Taew W tajskiej sztuce tatuażu często pojawiają się też potężne postacie zwierząt takich jak tygrys, i istot mitologicznych jak Hanuman (król małp) czy Hong (mityczny ptak/Feniks), które przekazują swoje cechy osobie noszącej dany wzór.
Pojedynczy znak, kropka lub miniaturowy wzór geometryczny traktowany jest z dokładnie taką samą powagą i mocą duchową jak wielkie, skomplikowane kompozycje.
Najmniejszym tradycyjnym tatuażem Sak Yant jest pojedyncza święta sylaba Na (นะ), która reprezen-tuje święty alfabet, samego Buddę oraz całą esencję jego nauk. Często jest tatuowana w formie minia-turowego glifu o wielkości zaledwie 1-2 cm. Odpo-wiada za ochronę, życzliwość innych ludzi oraz przyciąganie szczęścia.
Każda poprawnie wykaligrafowana litera Na składa się z pięciu mistycznych komponentów: pintu, tanta, peta, angku, i sira. Tatuaże tego typu noszą nazwę Na Yant.
Pintu (bindu) to pierwotna, święta kropka (od której zaczyna się rysowanie wzoru), reprezentuje element Ziemi. Tanta to linia boczna, skręt lub tzw. "kieł" jantry, odpowiadający żywiołowi Ognia. Peta to charakterystyczne nacięcie, pętla lub "rozczłonkowanie" wewnątrz brzuszka litery, symbolizujące element Wody. Angku to górny łuk, zakrzywiony daszek lub haczyk zamykający główną pętlę litery. Sira to najwyższy punkt jantry, wznosząca się w górę linia, połączona z elementem Powietrza/Eteru.
Tatuaży typu Na Yant jest 108 typów, na przykład Na Khao Ha, Na Mahaniyo, Na Khunpann. Do najpopularniejszych należy Yant Na Metta, (Jantra życzliwości i współczucia), sprawia, że ludzie wokół stają się dla Ciebie mili, pełni empatii i chętni do pomocy. Jest idealna dla osób pracujących z ludźmi, w handlu lub szukających miłości.
Unalome Do najbardziej minimalistycznych tajskich tatuaży należy, bardzo popularny także w Europie, Unalome. To misty-czny symbol, który przedstawia drogę ludzkiego życia do osiągnięcia oświecenia i wewnętrznego spokoju. Jest to pionowa linia składająca się z trzech połączonych ze so-bą części: dolnej spirali, środkowego zygzaka oraz pro-stej kreski zwieńczonej kropką (lub kilkoma kropkami). Każdy z tych elementów ma głębokie znaczenie filozofi-czne.
Dolna spirala oznacza początek życia, symbolizuje mo-ment naszych narodzin, brak doświadczenia, oraz ludzki umysł pogrążony w chaosie, niewiedzy i lękach. Miejsce od którego zaczynamy naszą, ziemską wędrówkę.
Środkowa część - pętla i zygzaki - pokazują życiowe zakręty, błędy i kryzysy. Każdy zakręt linii to walka z własnymi słabościami, poszukiwanie właściwej ścieżki, porażki oraz sukcesy, przez które musimy przejść ucząc się na błędach i które stopniowo nas kształtują i zbliżają do prawdy.
Prosta linia na górze oznacza osiągnięcie dojrzałości i harmonii. Kiedy człowiek odrzuca ziemskie iluzje i chaos, zaczyna dostrzegać prawdę, zyskuje jasność umysłu, jego linia życia prostuje się, co symbolizuje stan skupienia, mądrości i pełnej świadomości.
Kropka na samym szczycie symbolizuje oświecenie, ostateczny cel podróży – stan Nirwany, pełne przebudzenie duchowe oraz moment, w którym ludzkie ego ostatecznie się wycisza. Liczba kropek może się różnić (często są to trzy kropki).
*
© 2004-2011 
==>> WPROWADZENIE
Wersja do druku
Góra