Religioznawstwo
Zagadnienia Religijne
Europa Pogańska
Azja
Hinduizm i odłamy
Judaizm i odłamy
Chrześcijaństwo i odłamy
Islam i odłamy
Afryka
Ameryka
Australia i Oceania

==>> WPROWADZENIE - Dzieje Krajów Arabskich

DZIEJE KRAJÓW ARABSKICH

PÓŁWYSEP ARABSKI- CHARAKTERYSTYKA
Półwysep Arabski jest największym półwyspem na świecie. Zajmuje powierzchnię 2780 tys. km². Prawdopodobnie dawniej tworzył naturalne przedłużenie Sahary. Półwysep jest nachylony od zachodu w kierunku Zatoki Perskiej. Jego grzbiet stanowi pasmo górskie biegnące równolegle do wybrzeża zachodniego (najwyższy szczyt w górach Jemenu 3700 m. n. p. m.) Poza górami na obszarze półwyspu występują pustynie i stepy. Na Półwyspie Arabskim leżą następujące państwa: Arabia Saudyjska, Bahrajn, Izrael, Jemen, Jordania, Katar, Kuwejt, Oman, Zjednoczone Emiraty Arabskie oraz (częściowo) Irak i Iran. Do największych miast półwyspu zaliczają się: Dubaj, Dżudda, Maskat, Mekka, Rijad, Sana i Abu- Zabi.
Klimat Półwyspu Arabskiego jest suchy. Całorocznie występują wiatry, natomiast rzadkim zjawiskiem są deszcze. Średnia amplituda temperatur wynosi 200C w styczniu i 320C w lipcu. Pomimo, że za dnia temperatura jest bardzo wysoka,
w nocy może spadać poniżej 00C. Na obszarze Półwyspu Arabskiego brak stałych rzek. Występują natomiast rzeki okresowe (wādi). Niecodziennym zjawiskiem jest występowanie śniegu (praktycznie tylko w najwyższych partiach gór Jemenu). Pomimo niesprzyjających warunków klimatycznych, na Półwyspie Arabskim można znaleźć obszary zagospodarowane rolniczo, zwłaszcza na południu półwyspu
i w pobliżu miast. Półwysep Arabski obfituje w niezwykle bogate złoża ropy naftowej
i gazu ziemnego.
    Najważniejszymi roślinami uprawnymi Półwyspu Arabskiego są: pszenica (uprawiana głównie w Jemenie), ryż (w Omanie), jęczmień, proso, granaty, pomarańcze, cytryny, jabłka, morele i migdały. W jadłospisie miejscowej ludności bardzo ważną rolę odgrywały daktyle sprowadzane z al-Ğazīry (Mezopotamii).
O pożytku z palmy daktylowej wspomina sunna i hadisy. Od XVI w. uprawiano również kawę (qahwa) zwaną „winem islamu”. Prawdziwe wino (ẖamr) z powodu religijnego zakazu spożywania alkoholu produkowano w mniejszych ilościach, głównie na potrzeby mniejszości religijnych. Zyski czerpano z uprawy drzewa kadzidłowego,
z którego kory wytwarza się pachnidła, oraz drzewa ṭalḥ, z którego pozyskuje się gumę arabską. Spis roślin uprawnych Półwyspu Arabskiego uzupełniają banany, arbuzy oraz drzewa oliwne.
    Fauna Półwyspu Arabskiego nie jest zbyt urozmaicona. Dawniej w stanie dzikim żyły lwy, pantery (namir) i lamparty (fahd). Występują również wilki, lisy
i hieny. Małpy spotyka się w Jemenie. Ptaki są reprezentowane przez orły (‘ukāb), sokoły, jastrzębie (używane do polowań), sowy i dropy. Z owadów występują skorpiony oraz szarańcza, uważana przez Beduinów za przysmak. Ze zwierząt udomowionych warto wspomnieć koty, psy (salūqi- hart perski) oraz owce i kozy.
W kulturze arabskiej ważną rolę odgrywał wielbłąd. Dla Beduinów był on środkiem transportu, narzędziem wymiany i stałym towarzyszem koczowniczego życia. Używano wielbłądzich skór i włosia do wyrobu namiotów i odzieży, pito wielbłądzie mleko, spożywano mięso, moczu używano jako środka do dezynfekcji i lekarstwa,
a odchodów jako opału. Koran opisuje wielbłąda jako „dar Allacha” (sura XVI, 5-8). Tradycja muzułmańska zna około tysiąca różnych określeń wielbłąda. Najważniejszym ośrodkiem hodowli dromaderów był Oman. Oznaką prestiżu
w społeczeństwie arabskim było dawniej posiadanie konia. Koń czystej krwi arabskiej jest niewysoki, proporcjonalnie zbudowany, szybki i wytrzymały. Najlepsze konie sprowadzano z Nağdu na południu Półwyspu Arabskiego. Poza wielbłądami i końmi Arabowie używali do transportu osłów oraz mułów hodowanych w al-Ḥasie.

KRAINY GEOGRAFICZNE
•    Wielki Nafūd-na północy półwyspu, kraina pustynna (białe i czerwone piaski)
•    ad-Dahnā- (Czerwony Kraj), kraina wydm na zachodzie półwyspu
•    al-Ḥarra- południe półwyspu pokryte osadami wulkanicznymi
W nomenklaturze rzymskiej funkcjonowały określenia Arabia Felix (Arabia Szczęśliwa), Arabia Petrea (Arabia Skalista) oraz Arabia Deserta (Arabia Pustynna).

BEDUINI
Beduini to rdzenna ludność Półwyspu Arabskiego, koczownicy bez przynależności państwowej. Trudnią się przede wszystkim polowaniem i hodowlą zwierząt. Rolnictwo i handel uważają za zajęcia poniżej ich godności. Zdarza się jednak, że pełnią rolę pośredników handlowych, a także przewodników karawan.
Podstawami charakteru Beduina są bierność i wytrzymałość, co jest odbiciem warunków życia na pustyni. „Beduin, wielbłąd i palma to trzy najważniejsze istoty na pustyni”. Dietę beduińską stanowią daktyle, mleko, mięso i woda. Ubiór Beduina jest prosty, ale praktyczny. Składa się z długiej koszuli (tawb) z paskiem, płaszcza (‘abā’) oraz nakrycia głowy (kūfīya) przewiązanego sznurem (‘iqāl).
Beduini trudnili się dawniej napadami rabunkowymi (ġazw), traktowanymi jako rodzaj narodowego sportu i organizowanymi w celu podreperowania ich skromnego budżetu. Zgodnie z zasadami „gry” podczas napadu nie powinno się przelewać niczyjej krwi (poza koniecznymi przypadkami). Dużo korzystniejsze było branie jeńców w celu otrzymania okupu. Zło wyrządzone przez ġazw łagodziła w pewnej mierze beduińska gościnność. Pomimo że Beduini potrafili być straszliwymi wrogami, kierowali się prawami przyjaźni i lojalności. Naczelnymi wartościami każdego Beduina powinny być gościnność (ḍiyāfa), męstwo (ḥamāsa), oraz dzielność (murū’a). Warto wspomnieć, że odmówienie pomocy potrzebującemu traktowano w społeczeństwie beduińskim jako jedno z najcięższych przestępstw i karano.

SPOŁECZEŃSTWO BEDUIŃSKIE
    Podstawą społeczeństwa beduińskiego była organizacja klanowa. W każdym namiocie mieszkała jedna rodzina. Obozowisko namiotów tworzyło ḥayy, którego członkowie tworzyli jeden klan (qawm). Kilka klanów tworzyło szczep (qabīla). Każdy
z klanów posiadał swój znak rozpoznawczy, godło (wasm). Namiot i jego wyposażenie stanowiły własność prywatną, natomiast woda pastwiska i ziemia były dobrem wspólnym szczepu. W ramach klanu działało zgromadzenie zwane mağlis, będące naradą w sprawach fundamentalnych. Mağlisowi przewodniczył szejk (šayẖ)- najstarszy i najbardziej doświadczony człowiek klanu. Szejk nie był jednak władcą absolutnym. W najważniejszych sprawach np. wojny powoływano tzw. radę szczepu, składającą się ze zwierzchników wszystkich klanów wchodzących w skład szczepu.
    W społeczeństwie beduińskim funkcjonowało prawo zemsty, „krew za krew”. Winny zbrodni był zazwyczaj skazywany na wygnanie, aby nie narażać całego szczepu na zemstę. Ponieważ nikt nie był w stanie przetrwać w skrajnie nieprzyjaznych, pustynnych warunkach bez wsparcia ze strony rodziny i przyjaciół, banicja była równoznaczna z karą śmierci. Podstawą pokrewieństwa klanowego było urodzenie. Członkiem klanu mógł również zostać wyzwolony niewolnik (mawla) lub człowiek zupełnie obcy, określany mianem protegowanego (daẖīl). Zdarzały się przypadki, kiedy słabszy klan lub nawet szczep prosił o protekcje silniejszego sąsiada. Beduinów cechowała wierność i oddanie klanowi (‘aṣabīya) oraz duma z czystości krwi i sławnych przodków. Żaden z ówczesnych narodów nie podniósł genealogii do roli nauki. Powszechnym zjawiskiem społeczeństwie beduińskim była poligamia. Kobieta miała pewną swobodę w wyborze męża. Mogła go również opuścić, kiedy udowodniła, że jest nieodpowiednio traktowana.
    W latach 30 XX wieku liczbę Beduinów szacowano na 200 tys. Dziś żyje ich prawdopodobnie około 40 tys. Po I wojnie światowej część Beduinów porzuciła koczowniczy tryb życia i zajęła się rolnictwem. Obecnie wśród Beduinów możemy wyróżnić kilka warstw społecznych m.in. duchownych wahabickich, kupców, rolników oraz wojskowych (Beduini wchodzą w skład elitarnego korpusu sił zbrojnych Arabii Saudyjskiej)

ARABOWIE- POCZĄTKI
Arabów dzielono na północnych i południowych. Północ zamieszkiwali koczownicy, natomiast mieszkańcy południa (Jemen, Oman) prowadzili osiadły tryb życia. Zainteresowanie Półwyspem Arabskim przez inne ludy wynikało przede wszystkim z potrzeb handlowych. Arabskie złoża miedzi miały znaczenie militarne (produkcja broni), Egipcjanie sprowadzali perfumy i kadzidła. Handlowano również hebanem, niewolnikami, perłami, tkaninami i zwierzętami. Transport odbywał się przede wszystkim drogą lądową (karawany).
    Poza źródłami arabskimi wczesne informacje o Arabach znajdujemy również
w Biblii (ks. Jeremiasza, ks. Przysłów, II ks. Machabejska, ks. Hioba, Dzieje Apostolskie). Arabów wspomina również Ajschylos w tragedii „Persowie”, a także Herodot, Pliniusz Starszy i Strabon. Wszyscy oni opisują Arabię jako krainę piękną
i bogatą. Źródłem informacji o mieszkańcach Półwyspu Arabskiego są również kontrakty handlowe, umowy kupieckie, literatura epigraficzna, napisy wotywne, wczesnomuzułmańska literatura historyczna, zarządzenia o charakterze ogólnym oraz napisy pogrzebowe.

PAŃSTWO MINEJSKO- SABEJSKIE
Sabejczycy byli najbardziej wyróżniająca się grupą z ludów południowoarabskich. Państwo Sabejskie powstało na południowym zachodzie Półwyspu Arabskiego. Czynnikami decydującymi o rozwoju państwa były urodzajne ziemie, bliskość morza, w miarę regularne opady deszczu oraz położenie na szlaku handlowym do Indii. Pierwsze wzmianki na temat Królestwa Sabejskiego datuje się na około XII w. p.n.e. Mniej więcej w tym samym czasie istniało Królestwo Minejskie. Oba państwa były do siebie pod pewnymi względami podobne. Ich mieszkańcy posługiwali się tym samym językiem. Ustrój, początkowo teokratyczny przekształcił się z czasem w monarchię świecką. Okres sabejski trwał prawdopodobnie od 750 r.
p. n. e. do 115 r. p. n. e. Okres minejski datuje się na 700 r. p. n. e.- III w. p. n. e.

QATĀBAN I ḤAḌRAMAWT
    Monarchia Qatāban ze stolicą w Tamnie istniała od ok. 400 r. p. n. e. do 50 r. p. n. e. Królestwo Ḥaḍramawt, którego stolicą była Šawba istniała od połowy V w. p. n. e. do końca I w. n. e. Oba te królestwa były w pewnych okresach pod wpływami Sabejczyków i Minejczyków.

I KRÓLESTWO HIMIARYCKIE
    Himiaryci byli potomkami Sabejczyków i Minejczyków, a więc spadkobiercami ich kultury i gospodarki. Posługiwali się również tym samym językiem, co ich przodkowie. Stolicą dynastii Himiarytów był Ẓafār na terenie dzisiejszego Jemenu. Himiaryci budowali dobrze ufortyfikowane pałace w obawie przed najazdami Beduinów. Swoją niezależność władcy himiaryccy demonstrowali m.in. przez bicie własnej monety. Do czasu ekspansji Rzymu udało im się zmonopolizować żeglugę na Morzu Czerwonym. Pierwsze państwo himiaryckie istniało od 115 r. p. n. e. do ok. 300 r. n. e. Społeczeństwo himiaryckie było mieszanką systemu szczepowego, arystokracji feudalnej, podziału kastowego i monarchii. Upadek Królestwa Himiaryckiego był skutkiem najazdów Abisyńczyków.

II KRÓLESTWO HIMIARYCKIE
    Po najeździe abisyńskim (340–378) Himiaryci odzyskali wpływy i utrzymywali się przy władzy do ok. 525 r. W tym czasie państwo było nadal narażone na najazdy ze strony Abisyńczyków. Do Jemenu zaczęli napływać chrześcijanie uciekający przed prześladowaniami ze strony Bizantyjczyków oraz Żydzi na skutek podboju Palestyny
i Zburzenia Jerozolimy przez cesarza Tytusa. Żydzi posiedli pewnym okresie duże wpływy w Jemenie- ostatni władca himiarycki był z pochodzenia Żydem. Kres II państwu himiaryckiemu położył kolejny najazd abisyński w 525 r.

NABATEJCZYCY
Nabatejczycy zamieszkiwali północną część Półwyspu Arabskiego tzw. Transjordanię. Uważali się za potomków biblijnego Ezawa. Najważniejszym miastem
i stolicą państwa nabatejskiego była Petra-miasto w skale (gr. petros- skała). Miasto było doskonale położone- na wysokości 1000 m. n. p. m. ze wszystkich stron otoczone skałami. Jedyna droga do Petry prowadziła przez wąski wąwóz od strony północnej. W razie potrzeby stosunkowo niewielki oddział obrońców mógł bronić miasta przed sporą armią. Petra była również jednym z niewielu miejsc w tym rejonie ze stałym zapasem wody pitnej. Rzym początkowo traktował Petrę jako partnera handlowego i państwo buforowe przeciwko Partom. Z czasem Rzymianie doprowadzili do ekonomicznego upadku Petry, przekierowując szlaki handlowe na północ, do Palmiry.
Palmira powstała na przełomie I i II w. n.e. z inicjatywy cesarza Hadriana, jako alternatywa wobec stolicy Nabatejczyków. Palmireńczycy posługiwali się językiem arabskim w mowie i aramejskim w piśmie. W zamian za opowiedzenie się po stronie Rzymu w walce z Sasanidami, władca Palmiry otrzymał od cesarza tytuł Dux Orientis (Książę Wschodu). Palmira, podobnie jak wcześniej Petra została usunięta przez Imperium Rzymskie. W 272 r. po buncie królowej Zenobii i wyprawie cesarza Aureliana miasto zostało zburzone.

ĠASSANIDZI
    Ġassanidzi byli szczepem, wywodzącym się z Jemenu, który osiadł w Syrii (na południowy wschód od Damaszku). Za założyciela szczepu uważany był Ğafna syn ‘Amra. Różne kroniki podają rozbieżne dane, co do liczby władców ġassanidzkich (od 11 do 32). Ġassanidzi przejęli od Syryjczyków chrześcijaństwo oraz język aramejski. Nie zapomnieli jednak języka ojczystego (arabskiego). Ġassanidzi znaleźli się w V w. pod wpływem Cesarstwa Bizantyjskiego. Razem z Bizantyjczykami walczyli przeciw Lachmidom. W zamian za pomoc cesarz bizantyjski nadał władcy ġassanidzkiemu tytuł patrycjusza i fylarchy- najwyższego dostojnika w państwie. Szczyt potęgi Ġassanidów przypadł na V w. Później w ich państwie zapanowała anarchia i podział na pomniejsze szczepy.

LACHMIDZI
    Lachmidzi byli szczepem koczowników wędrującym wzdłuż wschodniego wybrzeża Półwyspu Arabskiego. Z czasem osiedlili się w rejonie al-Ğazīry, gdzie założyli stałe osiedle, al-Ḥīra. Znanych jest około dwudziestu imion królów lachmidzkich. W społeczeństwie lachmidzkim ważną rolę odgrywali wędrowni poeci, uważani za przywódców opinii publicznej. Z tego powodu władcy lachmidzcy nagradzali poetów przybywających na ich dwór bogatymi darami. Lachmidzi walczyli z Ġassanidami i Bizantyjczykimi, sami pozostając pod wpływami Persów. Lachmidzi mówili w języku arabskim, ale pisali po syryjsku. Cywilizacja al-Ḥīry nie osiągnęła tak wysokiego poziomu jak arabska cywilizacja Petry czy Palmiry. Dynastia Lachmidów została zdominowana przez silnego sąsiada, jakim była Persja w VII w.

OKRES ĞĀHILĪYA
Historia arabska obejmuje trzy główne okresy:
I.    Okres sabejsko- himiarycki- do VI w. n. e.
II.    Okres Ğāhilīya- od VI w. n. e. do posłannictwa Proroka Mahometa
III.    Okres muzułmański- od posłannictwa Mahometa do dziś
Ğāhilīya to arabski termin oznaczający okres nieświadomości, barbarzyństwa
i prymitywizmu, okres, w którym Arabia nie posiadała ukształtowanego systemu religijnego. Prorok Mahomet uważał, że wszystko, co działo się przed okresem ğāhilīya powinno zostać wyeliminowane z ludzkiej pamięci.

WOJNY
Działania wojenne między szczepami prowadzone z powodu sporów o ziemię bydło lub źródła wody nazywane były Dniami Arabów (Ayyām al-‘Arab). Schemat wojny był utarty. Konflikt pomiędzy dwoma członkami różnych szczepów doprowadzał do walki między całymi szczepami. Jedną z najbardziej znanych wojen była Wojna al-Basūs między szczepami Bakr i Taġlib. Powodem było okaleczenie jednego z wielbłądów klanu Bakr, a wzajemne napady i rabunki trwały ponad czterdzieści lat. Podobnie wyglądała Wojna Dāhīsa pomiędzy szczepami ‘Abs
i Dubāyn. Powodem działań zbrojnych była kłótnia podczas wyścigów konnych.

LITERATURA
„Piękno człowieka tkwi w jego możliwościach pięknego wysławiania się”, „Wiedza natknęła się na trzy rzeczy- mózg Europejczyków, ręce Chińczyków i język Arabów”. Te sentencje najlepiej ukazują stosunek Arabów do ich języka. W okresie ğāhilīya retoryka wraz z łucznictwem i zdolnością obchodzenia się z końmi była jedną z umiejętności „człowieka doskonałego” (al-Kāmil). Brakowało dobrze rozwiniętej prozy, ale zachowały się legendy, przepisy magiczne, meteorologiczne, medyczne oraz przysłowia i teksty o charakterze genealogicznym. Przetrwały także fragmenty rymowanej prozy z proroctwami z okresu przedmuzułmańskiego. Najbardziej znanymi twórcami okresu ğāhilīya byli: Luqmān Mądry, Aktām ibn Ṣayfi, Ḥāğib ibn Zurāra, Hind bint al-Huṣṣ.
Okres ğāhilīya uchodził za szczytowy moment rozwoju poezji. Odbywały się pojedynki recytatorskie pomiędzy najlepszymi krasomówcami. Pierwszym zwycięzcą najważniejszego z takich konkursów, odbywającego się w miejscowości ‘Ukāẓ był Imru’ al-Qajs. Arabowie nie rozwinęli nigdy żadnej epiki narodowej ani nie stworzyli dzieła dramatycznego o szczególnym znaczeniu. Literatura arabska posiadała natomiast wzorce parenetyczne. Ḥatīm aṭ-Ṭā’i był stawiany za wzór gościnności, ponieważ poświęcił swojego wielbłąda, aby nakarmić głodnych wędrowców. ‘Antar ibn Šaddād al-‘Absi był przez wieki wzorcowym przykładem doskonałości, beduińskiego heroizmu i rycerskości.

RELIGIJNOŚĆ
Religia epoki ğāhilīya była bardzo uboga. Beduini byli raczej obojętni na zagadnienia natury duchowej. Pogańscy Arabowie nie posiadali rozbudowanej mitologii, teologii ani kosmogonii. Powszechny był kult solarny, lunarny oraz kulty drzew, kamieni, źródeł itp. Arabowie wierzyli również w dżiny (ğinn), złe duchy zamieszkujące pustynię. Symbolizowały one strach Arabów przed pustynią, a więc tym, co bezludne, dzikie i niezbadane.
    Allach (Allāh, al-ilāh- bóg) był głównym, choć nie jedynym z bóstw Mekki. Imię Allacha występowało w zapisach wczesnoarabskich na pięć wieków przed pojawieniem się islamu. Kultem otoczone były trzy córki Allacha- al-‘Uzza, al-Lāt
i Manā, utożsamiane z ciałami niebieskimi. Świątynia al-Ka‘ba w Mekce była ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym już w czasach przedmuzułmańskich. Przechowywany w niej czarny meteoryt czczono jako fetysz. Po zdobyciu Mekki przez Mahometa al-Ka‘ba stała się najważniejszą świątynią islamu. Dziś utrzymuje się, że czarny kamień znajdujący się w południowo- wschodnim narożniku świątyni został zniesiony z nieba przez archanioła Gabriela.

MUḤAMMAD- PROROK ALLACHA
Pierwszych zapisków o życiu Proroka dokonał Ibn Isḥāq (zm. ok. 767 r.).
W oparciu o te zapiski życiorys Mahometa spisał Ibn Hišām. Pewne fakty na temat Arabów i Proroka odnotował również bizantyjski kronikarz Teofanes na początku IX wieku.
Mahomet (Muḥammad, Prorok) urodził się w 570 lub 571 r. w szczepie Qurajš w Mekce. Imię Muḥammad oznacza „Wielce Chwalony”. Ojciec Proroka ‘Abd Allāh zmarł przed narodzeniem syna, matka Āmina umarła, gdy Mahomet miał sześć lat. Wychowaniem chłopca zajął się jego dziadek- ’Abd al-Muṭṭalib, a następnie stryj- Abu Tālib. Mahomet ciężko pracował przy karawanach kupieckich swojego stryja, ale dzięki temu zajęciu poznał kawał świata.
W wieku dwudziestu pięciu lat Mahomet ożenił się z bogatą wdową- Hadīğą. Niezależność finansowa, jaką dało mu to małżeństwo sprawiła, że mógł spędzać więcej czasu na kontemplacji. Około 610 roku, podczas samotnego pobytu na górze Ḥirā Mahomet usłyszał głos anioła Ğibrila. Było to jego pierwsze objawienie. Noc powołania Mahometa nazwano później „Nocą Siły” (laylat al-qadr). Od tej pory Mahomet zaczął działać jako zwiastun (rasūl). Głosił słowo boże wśród własnego ludu. Z początku uwierzyli mu tylko członkowie rodziny i najbliżsi przyjaciele.
Z czasem szeregi wyznawców zaczęły się zapełniać, głównie niewolnikami
i przedstawicielami niższych warstw społecznych. Dla elity mekkańskiej poglądy Mahometa, zwłaszcza głoszenie powszechnej równości wszystkich ludzi oraz rosnąca popularność Proroka, były niebezpieczne. Przywódca wpływowego klanu Ommajadów, Abu Suyfān zabronił handlu z wyznawcami nowej religii. Prześladowania zmusiły Proroka i jego wyznawców do opuszczenia Mekki. W 622 r. delegacja z niewielkiej, rolniczej osady Jatrib (rodzinnego miasta Aminy-matki Proroka) zaprosiła Mahometa, aby tam zamieszkał.
Jeszcze przed ucieczką z Mekki (hiğra) miała miejsce al-išra’, nocna podróż Mahometa do Jerozolimy, która odbyła się na cudownym wierzchowcu al-Burāq (Jaśniejący)-koniu o głowie kobiety i pawim ogonie. W czasie podróży miało miejsce wniebowstąpienie (al-Mirāğ), podczas którego Prorok spotkał się z Allachem
w Siódmym Niebie. 24 Września 622 roku Prorok przybył do Jatribu, od tej pory nazywanego Medyną. Kiedy zyskał już uznanie i sporą liczbę zwolenników, Mahomet postanowił wynagrodzić sobie upokorzenia których doznał od Mekkańczyków. Swoje działania zbrojne skierował przeciwko mekkańskim karawanom. Najsłynniejszy napad na karawanę znany jest jako bitwa pod Badrem (623). Po wielu pomniejszych starciach, w styczniu roku 630 Mahomet opanował Mekkę-główny punkt oporu wroga. W roku 631, zwanym „Rokiem Delegacji” do Mekki przybyli wodzowie plemion beduińskich w celu złożenia Prorokowi przysięgi wierności i posłuszeństwa. To wydarzenie było scementowaniem i zbliżeniem arabskiej społeczności,
Nawet u szczytu swej popularności Mahomet prowadził bardzo skromny tryb życia w jednej z małych glinianych chat, tak jak w czasie, kiedy był jeszcze nikomu nieznany. Zawsze był dostępny dla swoich wyznawców. Prorok miał około tuzina żon. Z kilkoma z nich ożenił się z miłości, a z innymi z przyczyn politycznych. Ulubioną żoną Proroka była ‘Ā’iša, córka Abu Bakra. Z Hadīğą miał kilkoro dzieci, ale żadne
z nich nie przeżyło go, z wyjątkiem Fāṭimy małżonki ‘Alego-kuzyna Proroka. Jedyny syn Mahometa, ‘Ibrāhīm (urodzony przez Marię, chrześcijańską Koptyjkę) zmarł jako dziecko. Codzienne zachowanie Proroka, ustanowiło prawa, których miliony ludzi przestrzegają do dnia dzisiejszego. Prorok zmarł krótko po powrocie ze swojej ostatniej pielgrzymki do Mekki-8 czerwca 632 roku. Jego grób znajduje się w Medynie.

DRZEWO GENEALOGICZNE PROROKA

Qurayš
|
| Quṣayy
|
| ’Abd Manāf
|
| Hāšīm
|
| ’Abd al- Muṭṭalib - > ’Abd Šams ->’Umayya
|
| ’Abd Allāh -> | -> ’Abu Ṭālib -> ’Ali
|                         | -> ’Abd Abbās
| Muḥammad