Biblia - Historia Nowego Testamentu
Papyrus 457 (P52) - Kilka słów do historii Nowego Testamentu - 1
Badaniem tekstu Biblii z naukowego punktu widzenia, jego interpretacją, krytyką i historią zajmuje się biblistyka, jest to zespół dyscyplin obejmujących: hermeneutykę biblijną, egzegezę biblijną, teologię biblijną, historię starożytną, filologię biblijną, archeologię biblijną oraz kilka nauk pomocniczych.
Najważniejszą instytucją i wyrocznią we wszystkich sprawach spornych, odnośnie Biblii, jest Papieski Instytut Biblijny,
Pontificium Institutum Biblicum, rzymska wyższa uczelnia kościelna kształcąca specjalistów w dziedzinie biblistyki, działająca od 1909.
Wśród nauk pomocniczych zajmujących się badaniem Biblii jest: papirologia, zajmująca się odczytywaniem, wydawaniem i interpretacją tekstów greckich lub rzymskich zapisanych przede wszystkim na papirusie, i paleografia badająca dzieje pisma, jego cechy graficzne, typy i odmiany oraz narzędzia i materiały piśmienne, jakimi się posługiwano w epokach dawnych.
Efektem współpracy tych dziedzin jest gruntowna znajomość wszystkich badanych fragmentów Biblii, prowadząca w konsekwencji do lepszego poznania antycznego świata, w którym dzieło to powstawało i rozwijało się.
P52
Najstarszy fragment Nowego Testamentu, jaki się zachował do naszych czasów, dziś jest własnością John Rylands Library of Manchester i wchodzi w skład kolekcji greckich papirusów, skatalogowany pod numerem - Gr. P. 457.
Ten mały, niezmiernie cenny fragmencik, w rzeczywistości mający mniej niż 9 cm wysokości i 6 cm szerokości, to wszystko co pozostało z Ewangelii Jana, spisanej około 125 n.e., zapisany po oby stronach, na recto zachował niepełne wersety 18, 31-33, natomiast na odwrocie, zwanym verso, wersety 18, 37-38.
Udało się odcyfrować 118 liter, ułożonych w 7 rzędach.
Na zdjęciu przedstawiona jest strona zwana recto, czyli przednia.
Fragment ten został nabyty przez angielskiego archeologa Bernarda P. Grenfella, w Egipcie, w 1920, wraz z innymi manuskryptami i być może pochodzi ze słynnej kolekcji Oxyrhynchus (Behnesa), odkrytej przez Grenfella i Hunta
Do 1934 przeleżał niezauważony wśród wielu niezidentyfikowanych
kawałków, kiedy C. H. Roberts rozpoznał w tekście Ewangelię Jana i zaskoczony antycznością użytego pisma skomentował w pracy An Unpublished Fragment of the Fourth Gospel in the John Rylands Library.
Szczegółowe badania wykazały, że pochodził z dokumentu spisanego na papirusie, w formie kodeksu, którego strony posiadały wymiary 22 cm na 20 cm, podzielone na 19 linijek tekstu, po około 32 litery każda.
W formie kodeksów, a nie zwojów, były spisywane także inne wczesnochrześcijańskie dokumenty odkryte w Egipcie.
Na zdjęciu strona verso.
W tekście poniżej kolorem czerwonym zaznaczone są litery, które się zachowały. Rodzaj pisma, który został użyty, zwany majuskułą, charakteryzuje się użyciem dużych liter, jak byśmy dziś powiedzieli, pisano drukowanymi literami, ułożonymi w jednym ciągu, bez podziału na słowa i bez znaków interpunkcyjnych.
Gdybyśmy chcieli wydzielić tylko litery, które pozostały, otrzymamy następujący zestaw:
Dla lepszego zrozumienia ich nazw i brzmienia, w tabelce poniżej znajduje się cały grecki alfabet, złożony z 24 liter:
Biorąc pod uwagę fakt, że na stronie mieściło się około 32 liter, można odtworzyć w przybliżeniu wygląd i rozmieszczenie tekstu na stronie:
Trzeba dla wyjaśnienia dodać, że nie tylko nie dzielono tekstu na poszczególne słowa ale również, pod koniec linijki, do następnego rzędu przenoszono tekst urywając go w przypadkowym punkcie, za zwyczaj kiedy pisarz docierał do brzegu strony. Nie dzielono słów na sylaby.
Grecka Septuaginta dziś daje następującą wersję wersetów 18.20-40. Wytłuszczonym drukiem zaznaczone są interesujące nas wersety 31-33 i 37-38.
Jak widać grecka Biblia, konserwuje jeszcze zbliżoną formę do pierwowzorów, zachowany został tekst pozbawiony interpunkcji, pisany czcionką jednej wielkości, z tym że majuskuła została zastąpiona minuskułą, czyli małą literą, wprowadzoną do greki w późniejszym czasie, zmieniły się także niektóre zasady ortografii, niemniej starszy, pierwotny tekst da się odnaleźć.
Przypomnijmy sobie polską wersję Ewangelii Jana 18.28-40, zaczerpniętą z Biblii Tysiąclecia:
Temat w opracowaniu
Paulina_____
© 2004-2011 
==>> WPROWADZENIE
Wersja do druku
Góra