Religie a literatura - Konstandinos Kawafis

Konstandinos Kawafis (1863-1933)

Pamięć

Bogowie‎ ‎nie‎ ‎umierają.‎ ‎Umiera‎ ‎tylko‎ ‎wiara
małodusznych‎ ‎śmiertelnych.
Bogowie‎ ‎są‎ ‎nieśmiertelni.‎ ‎A‎ ‎przed‎ ‎naszymi‎ ‎oczami
kryją‎ ‎ich‎ ‎srebrne‎ ‎chmury.
Przenajświętsza‎ ‎Tesalio;‎ ‎Ciebie‎ ‎jeszcze‎ ‎miłują,
ich‎ ‎dusze‎ ‎Cię‎ ‎pamiętają.
Bogowie,‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎my,‎ ‎wracają‎ ‎we‎ ‎wspomnieniach
do ‎pierwszych‎ ‎porywów‎ ‎miłosnych.
I‎ ‎kiedy‎ ‎świt‎ ‎pocałunkiem‎ ‎wita‎ ‎miłośnie‎ ‎Tesalię,
powietrzem;‎ ‎jej ‎wstrząsa‎ ‎dreszcz‎ ‎bogów
i‎ ‎nieraz‎ ‎nad‎ ‎jej ‎wzgórzami‎ ‎szybuje‎ ‎jakaś‎ ‎postać
nie‎ ‎z‎ ‎tego‎ ‎świata:‎ ‎-‎ ‎z‎ ‎eteru.

Jonia

Choć‎ ‎rozbiliśmy‎ ‎ich‎ ‎posągi,
choć‎ ‎wynieśliśmy‎ ‎je‎ ‎ze‎ ‎świątyń,
nie‎ ‎oznacza‎ ‎to‎ ‎jeszcze,‎ ‎że‎ ‎bogowie‎ ‎umarli.
O,‎ ‎Jonio!‎ ‎Oni‎ ‎cię‎ ‎wciąż‎ ‎miłują,
wciąż‎ ‎mają‎ ‎cię‎ ‎w‎ ‎pamięci.
I‎ ‎kiedy‎ ‎wstaje‎ ‎nad‎ ‎tobą‎ ‎brzask‎ ‎sierpniowego‎ ‎dnia,
coś‎ ‎drży‎ ‎w‎ ‎powietrzu‎ ‎z‎ ‎ich‎ ‎życia,
i‎ ‎czasem‎ ‎jakaś‎ ‎młodzieńcza,‎ ‎niematerialna‎ ‎postać,
nieuchwytna‎ ‎i‎ ‎śmigła,
leci‎ ‎nad‎ ‎twymi‎ ‎wzgórzami.

W‎ ‎kościele

Kocham‎ ‎ten‎ ‎kościół:‎ ‎jego‎ ‎święte‎ ‎chorągwie,
jego‎ ‎srebrne‎ ‎naczynia‎ ‎i‎ ‎jego‎ ‎kandelabry
światła,‎ ‎ikony,‎ ‎ambonę.
Ilekroć‎ ‎tam‎ ‎zachodzę,‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎kościoła‎ ‎Greków,
gdzie‎ ‎zawsze‎ ‎czuć‎ ‎woń‎ ‎kadzidła,
brzmią‎ ‎liturgiczne‎ ‎śpiewy,
a‎ ‎kapłani‎ ‎w‎ ‎ornatach‎ ‎lśniących‎ ‎złocistym‎ ‎blaskiem,
kroczący‎ ‎uroczyście,‎ ‎pełni‎ ‎są‎ ‎dostojeństwa‎ ‎-
powracam‎ ‎zaraz‎ ‎myślą‎ ‎do‎ ‎naszej‎ ‎dawnej‎ ‎świetności:
do‎ ‎potęgi‎ ‎Bizancjum.

Kroki

Na‎ ‎hebanowym‎ ‎łożu,‎ ‎zdobnym‎ ‎w‎ ‎orły‎ ‎z‎ ‎koralu
śpi‎ ‎głębokim‎ ‎snem‎ ‎Neron‎ ‎-
beztroski,‎ ‎rozluźniony,‎ ‎można‎ ‎powiedzieć:‎ ‎szczęśliwy;
w‎ ‎pełni‎ ‎sił‎ ‎swego‎ ‎ciała,
w‎ ‎rozkwicie‎ ‎młodości.

Lecz‎ ‎w‎ ‎sali‎ ‎z‎ ‎alabastru,‎ ‎tej‎ ‎starej‎ ‎Ahenobarbów
kaplicy‎ ‎bóstw‎ ‎domowych,
jego‎ ‎bóstwa‎ ‎są‎ ‎bardzo,‎ ‎ale‎ ‎to‎ ‎bardzo‎ ‎spłoszone:
trzęsą‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎próbują
skryć‎ ‎swoje‎ ‎drobne‎ ‎ciała.
Bo‎ ‎słyszą‎ ‎już‎ ‎ten‎ ‎potworny,
złowrogi‎ ‎tupot‎ ‎na‎ ‎schodach,
owe‎ ‎żelazne‎ ‎kroki,‎ ‎od‎ ‎których‎ ‎drży‎ ‎cała‎ ‎sień.
Oszalałe‎ ‎ze‎ ‎strachu,‎ ‎biedne,‎ ‎małe‎ ‎bóstewka,
stłoczone‎ ‎w‎ ‎kącie‎ ‎kaplicy,
pchają‎ ‎się,‎ ‎potykają,
przewracają‎ ‎na‎ ‎siebie,
bo‎ ‎doskonale‎ ‎wiedzą,‎ ‎co‎ ‎wzbudza‎ ‎taki‎ ‎dźwięk:
to‎ ‎kroki‎ ‎idących‎ ‎Furii.

***

Fragment książki: Konstandinos Kawafis - Jeżeli‎ ‎do‎ ‎Itaki wybierasz‎ ‎się w‎ ‎podróż...
wiersze‎ ‎wybrane w‎ ‎przekładzie Antoniego‎ ‎Libery
WYDAWNICTWO‎ ‎ZNAK ‎2011

Całą książkę udostępnia biblioteka Polona pod adresem:
https://polona.pl/preview/bd2a51dd-c9d8-4794-a982-3b3f1daf834d