Religioznawstwo
Zagadnienia Religijne
Europa Pogańska
Azja
Hinduizm i odłamy
Buddyzm i odłamy
Judaizm i odłamy
Chrześcijaństwo i odłamy
Islam i odłamy
Afryka
Ameryka
Australia i Oceania
Religie Synkretyczne

EZOTERYKA - Wywoływanie duchów

Wywoływanie duchów

 Wiara w duchy jest tak starą jak starym jest świat!

 Opowiadania o strachach i upiorach należą do najbardziej popularnych tematów, to też szereg poetów i pisarzy czerpał z źródła tego natchnienie. Dość tu będzie chyba wspomnieć o epoce roman-tyzmu, wraz z genialnym, jej przedstawicielem na gruncie polskim, Adamem Mickiewiczem, w które-go balladach rusałki, topielce i widziadła występu-ją raz po raz.  Legendy zwykle głoszą, że w sta-rych pałacach, zamczyskach, domach, ukazują się ich poprzedni właściciele lub mieszkańcy w posta-ci widzialnej celem zamanifestowanie swej obe-cności żyjącym.

 Domy takie określane bywają jako „domy nawie-dzane“, domy w których „straszy“.

 W Warszawie również istniały i istnieją lokale, którym fama przypisuje odwiedziny straszliwych gości z zaświatów. Jeśli zajrzymy do ksiąg jedne-go z dziejopisów naszej stolicy (Przyborowski, Wilkoński ect.) odnajdziemy opowiadania o domu na Solnej, gdzie mieścił się warsztat szewski a w nim miała się noc w noc pojawiać amazonka konno. Ponoć jeden z czeladników, odważnego ducha, nie zląkł się tych opowiadań i postanowił w warsztacie zanocować.  O północy, godzinie duchów, miała mu się ukazać upiorna amazonka. Gdy w przerażeniu począł się cofać, najechała ona na niego swym rumakiem, koń się wspiął i kopytem uderzył go w czoło.

 Czeladnik zemdlał... a rano odnaleźli go koledzy na pół obumarłego ze strachu...  Na czole zaś jego najwyraźniej widniał ślad uderzenia podkową...

 Również w jednym z domów na Lesznie dziać się miały historie niesamowite. Mieściła się tam kiedyś loża masońska. Otóż około roku 1870 poczęły się tam odbywać systematyczne zebrania widziadeł... jak głosiły opowieści, zmarłych masonów pomienionej loży.

 Zapalały się w pustych pokojach światła, widać było poruszające się postacie, dochodził szmer podniesionych głosów, przesuwanych sprzętów i mebli...

 Gdy któryś śmiałek odważył się zamieszkać w nawiedzonym domostwie, został on podobno przez upiora zwyczajnie wyrzucony za drzwi; „duch“ zagroził, że w razie powtórzenia się niewczesnej ciekawości... będzie ukarany śmiercią... za chęć przeniknięcia tajemnic...

 Podobnych opowieści mógł bym cytować tysiące — wszak nie dalej jak w roku ubiegłym zajmowała się Warszawa sensacją nie lada... tajemniczą „czarną damą“, która miała dzień w dzień ukazywać się w najwytworniejszych cukierniach stolicy... aby następnie stamtąd dążyć na Powązki i tam rozwiewać się jak obłok pośród cmentarnych grobów!
(...)

 Jeżeli zacząłem ten krótki szkic od zjawisk t. zw. „nawiedzenia“ jest to właśnie dlatego że z tych to objawów powstał kierunek zwany „spirytystycznym“. Mianowicie około 1848 r. w domu niejakich Foksów, północno-amerykańskich kolonistów poczęło „straszyć“.  Rozlegały się tajemnicze pukania, stuki i hałasy.

 Lecz jedna z córek Foksa, Katy Foks nie była bojaźliwą niewiastą. Zamiast przestraszyć się „duchów“ i uciec, poczęła na stukania odpowiadać stukaniem i ku swojemu zdumieniu na każde stuknięcie otrzymywała natychmiastową odpowiedź.

 Widząc, że ma ona z siłą inteligentną do czynienia, ułożyła Katy Foks cały alfabet i tą drogą poczęła porozumiewać się z „duchami“ (tak np. litera A jedno stuknięcie, B dwa, C trzy i t. d.)  Za pomocą tego systemu dowiedziano się, że „stukającym“ jest „duch“ niejakiego Karola Ryana, kupca, zamordowanego w tym domu przed pięciu laty. Poczęto kopać w piwnicy i znaleziono w niej rzeczywiście szkielet a dalsze poszukiwania ustaliły całkowitą autentyczność faktów, podanych przez „stukającego ducha“.

 Nie potrzebuję chyba dodawać jaką spowodowało to sensację! Lecz jest to dopiero początek. Rodzina Foksów udoskonaliła swe sposoby porozumiewania się z siłą niewidzialną, używając w tym celu stolika, nogi którego wystukiwały odpowiedzi na każde postawione pytanie i poczęła seansować publicznie.

 Seanse te spowodowały taką wrzawę, że rząd poczuł się w obowiązku wydelegowania specjalnej komisji do zbadania opisanych zjawisk.

 Jakoż przybyła komisja państwowa i po najdokładniejszym zbadaniu fenomenów oświadczyła... że nic z nich nie rozumie, ale, że również skonstatować nie może w żadnym razie podstępu.

 Moment ten był przełomowym!

 Świadomość iż za pomocą stolików wirujących można się porozumiewać ze światem niewidzialnym, spowodowała całą rewolucję.

 To też szybko i z żywiołową siłą „seanse ze stolikami“ rozpowszechniły się nie tylko w Ameryce, ale i w Europie, a około 1850 r. nie było szanującego się salonu, w którym by podobne „doświadczenia“ z zapałem nie były uprawiane.

 A na seansach ze stołami działy się istotnie dziwy nadzwyczajne.

 Gdy tylko nad stołami tworzono łańcuchy i kładziono na nie ręce — stoły ożywały. Chodziły, odpowiadały na postawione pytania, unosiły się do góry, czasem znów stawały się maleńkie stoliczki tak ciężkie, iż paru ludzi nie mogło ich podnieść do góry. Zacytuję przykład.

 W roku 1853 kilku studentów w Heidelbergu zapragnęło urządzić seans. Ponieważ stolika odpowiedniego nie było, użyli oni do doświadczenia drewniany manekin, stojący w pracowni jednego z kolegów. Położyli nań ręce i oczekiwali, co dalej się stanie. I rzeczywiście pod wpływem ich rąk powstał ów tajemniczy „fluid“ (jak go wówczas zwano) ożywiający martwe drewniane przedmioty. Manekin powstał, począł chodzić po pokoju, a w odpowiedzi na złośliwy żart jednego ze studentów, jął bić i gonić uczestników.

 Studenci przerażeni, uciekli, unosząc jako pamiątkę „doświadczenia“ porządne guzy i siniaki.

 Komentarze są tu zbyteczne!

 Fakty więc niezwykłych objawów zachodzących podczas seansów z wirującymi stolikami — były skonstatowane i zaprzeczyć się nie dawały.

 Był to krok pierwszy.

 Lecz zaraz nastąpił moment jeszcze bardziej oszałamiający. Odkryto „media“.

 Stwierdzono mianowicie, iż w obecności pewnych osób dzieją się właśnie wszystkie te objawy anormalne i tajemnicze.

 Gdy „medium“ takie zapadało w trans, rozpoczynały się fenomeny, ukazywały się światełka, niewidzialne dłonie dotykały uczestników seansu, pojawiały się twarze a nawet całkowite postacie, pozornie od medium niezależne.

Dzięki więc owym mediom, doświadczenia ze stolikami stawały się dziecinną zabawą. Po co porozumiewać się z tajemniczymi zjawami za pomocą skomplikowanego alfabetu, skoro obecnie na seanse przybywał we własnej postaci „duch“, stawał się widzialnym, chodził, poruszał się, rozmawiał.

 O ile jest tu mowa o historycznym rozwoju t. zw. „spirytyzmu“ lub badań psychicznych, trudno jest pominąć milczeniem doświadczenia słynnego Crookes’a, które były ostatecznym a definitywnie przekonywającym argumentem, że ukazujące się na seansach „duchy“ — kompletne materializacje — nie są jakąś halucynacją lub szalbierczą sztuczką — lecz czymś zupełnie realnym i konkretnym.

 Genialny fizyk angielski Wiliam Crookes przez lat trzy (1871-1874) wspólnie z fizykiem Varley’em, seansował z medium: panią Cook. Przez cały ten okres czasu na seansach ukazywała się zjawa, która twierdziła, iż zwie się Katy King. Katy King nie tylko rozmawiała z uczestnikami seansu, lecz pozwalała się jak najszczegółowiej oglądać, pozwalała odcinać kawałki z swej sukni, loki swych włosów.

 Po upływie lat trzech zjawa Katy King oświadczyła na jednym z seansów że przybyła po raz ostatni. Owe trzy lata w czasie których się ukazywała były jej pokutą na ziemi, oczyściła ona obecnie całkowicie i musi się pożegnać z uczestnikami.

 Medium, pani Cook, błagała z płaczem, by Katy King nie opuszczała jej. Daremnie! Zjawa pożegnała się ze wszystkimi i znikła... na zawsze!

 Pomijając już samo sensacyjne pożegnanie się Katy King, dowody zebrane przez Crookes’a w czasie trzyletnich jego badań są tak przekonywujące, że wątpliwości podlegać nie mogą.

Crookes nie tylko jak najszczegółowiej ustalił, że Katy King była istnością zgoła odmienną od medium zarówno co do wyglądu zewnętrznego, wzrostu, wagi ciała ect. lecz również sfotografował ją około 40 razy — a na niektórych fotografiach medium pani Cook i Katy King są znakomicie jednocześnie widoczne.

 O realności więc wymienionych objawów nie ma potrzeby dyskutować, ani też kopii w ich obronie kruszyć, tak są one powszechnie znane i uznane. Lecz tu zaraz zachodzi pytanie, jak one zostały skomentowane?

 Przede wszystkim więc na widownię wystąpił spirytyzm.

 Spirytyzm zgodnie ze swym źródło słowem spirytus oznacza zjawiska, w których występują siły bezcielesne.

 Poczęto więc głosić, że skoro na seansach działają siły od medium zgoła niezależne, skoro ukazują się zjawy niczym do medium nie podobne, których inteligencja przewyższa częstokroć inteligencję medium (zjawy mówiły językami medium nieznanymi), skoro te zjawy przedstawiają się same jako osoby zmarłe, które żyły na ziemi — nic innego nie może tu być, jak istotne ukazywanie się duchów, jak odwiedziny zmarłych składane nam żywym.

Twierdzono dalej, że sposobem tym został ustalony bezspornie fakt życia pozagrobowego, fakt nieśmiertelności ducha — a że media nie są niczym innym jak rodzajem aparatu telegraficznego, dającego nam możność komunikowania się ze światem umarłych.  Jeśli dodać do tego jeszcze t. zw. „media rewelacyjne“ — teoria spirytystyczna tłumaczyłaby wszystkie zjawiska bardzo zachęcająco.

 Media bowiem podzielić można na: media materializacyjne t. j. takie przy których powstają fenomeny, jak światła, dotyki, dźwięki, zjawy ect.

 Media rewelacyjne t. j. takie za pomocą których otrzymujemy komunikaty z za światów, przez usta których w transie, jak one twierdzą, przemawiają duchy.

 Otóż pojawienie się tej drugiej kategorii mediów, mediów rewelacyjnych było nie tylko potwierdzeniem spirytystycznych teorii, lecz i spowodowało skrystalizowanie się spirytyzmu w rodzaj filozoficzno-religijnego systemu.

 Około 1856 roku pojawia się nowy apostoł, Hippolit Rivail, inaczej przezywający się Allanem Kardekiem i głosi, że pod wpływem ducha, mieniącego się początkowo Zefirem, następnie zaś duchem Prawdy, w niektórych zaś wypadkach z nakazu samego Jezusa Chrystusa, napisał księgi, będące nowym objawieniem, że księgi te i filozoficzne prawdy w nich zawarte, tłymaczą to co istotnie z człowiekiem po śmierci się dzieje.

 Księgi te Allana Kardeka są: Le livre des esprits, L’evangile selon le spiritisme, Le livre des mediums.

 Teorie głoszone przez Kardeka nie były czymś nowym. Była to stara teoria metampsychozy tylko wyszlachetniona i wysubtelniona. Kardek był wyznawcą reinkarnacji t. j. uczył, że dusze ludzkie przechodzą przez szereg wcieleń (w postaci ludzkiej) na ziemi dopóki nie dojdą do kompletnego oczyszczenia.

 Jest to jakby szereg klas przez które przechodzi uczeń, aby osiągnąć doskonałość, a ma być to równocześnie wyrównaniem niesprawiedliwości światowej. Kto dużo zgrzeszył w jednym swym wcieleniu temu daną jest możność naprawienia zła w następnej swej reinkarnacji.

 Kardek posiadł setki tysięcy zwolenników.

 Były między niemi nazwiska takie jak Dumasa, George Sand, Wiktora Hugo.

 Fichte nazwał jego „Księgę Duchów“ kanoniczną księgą spirytyzmu, a Flamarion określał go jako uosobienie zdrowego ludzkiego rozsądku.

 Spirytyzm od tej chwili stawał się czymś więcej niż badaniem zjawisk „ukazywania się“ duchów — stawał się rodzajem wszechświatowej religii.

 Lecz rozpoczyna się ruch przeciwny.

 Tezom spirytystów przeciwstawia się szkoła „mediumicznego“ badania zjawisk wspomnianych. Szkoła ta którą by można nazwać pozytywistyczną w stosunku do spirytystycznych teorii, twierdzi, że nie potrzeba aż uczestnictwa sił z zaświata: duchów umarłych, aby wytłumaczyć szereg zjawisk, które znacznie prościej, naukowo i logicznie wytłumaczyć się dają.

 Przede wszystkim więc sam Crookes który przez lat trzy obcował z rzekomym duchem Katy King, bynajmniej nie był zwolennikiem spirytyzmu, bynajmniej mimo kategorycznych „zaświatowych“ rewelacji nie twierdził, że zjawisko Katy King jest duchem. Przeciwnie zaznacza on bodaj pierwszy, że większość obserwowanych fenomenów może być rezultatem działania nieznanych sił psychicznych, rozdwajania się osobowości medium ect.

 Wybitnym przedstawicielem tego kierunku był rodak nasz, niedawno zmarły dr. Julian Ochorowicz. W dziele swym „Zjawiska medyumiczne“ wykazywał Ochorowicz istnienie dotychczas nieznanych i niezbadanych sił zaprzeczających prawom natury, które jednak nic wspólnego z duchami nie mają.

 W tym kierunku idą obecnie ostatnie wysiłki wiedzy a doświadczenia dr. K. Richeta, dr. Gelley’a, dr. Schrenck Notzinga i innych poczyniły w ciemnościach olbrzymie wyłomy. Na tym stanowisku stał Międzynarodowy II Kongres Badań Psychicznych, który odbył się w sierpniu 1923 r. w Warszawie i w tym kierunku idą dociekania Polskiego Towarzystwa Badań Psychicznych.  Że istnieje cały ogrom sił w psychice ludzkiej do tej pory zupełnie nieznanych, temu zaprzeczyć się nie da — również zaprzeczyć się nie da, że siły te wytwarzają fenomeny zgoła przeciwne wszelkim dotychczas znanym i uznanym twierdzeniom.

(...)
 Najciekawsze bezwzględnie są zjawiska t. zw. kompletnej materializacji t. j. kiedy powstają fragmenty postaci ludzkich lub też całkowite, poruszające się, chodzące i mówiące postacie, „duchy“, jak chcą spirytyści. Najnowsze jednak badania ustaliły, że w wielu wypadkach formowanie się tych postaci może być wytłumaczonem bez uczestnictwa sił zaświata.

 Stało się to dzięki „odkryciu“ t. zw. ektoplazmy. Ektoplazma, czy jak nazywają niemieccy uczeni „teleplazma“, jest to formacja kształtu obłoku lub gazu, wydzielająca się podczas seansu z medium.

 Bezwzględnie zasługa przeprowadzenia jak najszczegółowszych badań nad pomienioną ektoplazmą przypada niemieckiemu uczonemu dr. Schrenck Notzingowi, który seansując przez długi szereg lat w domu rzeźbiarki p. Bisson w Paryżu z medium Evą Carriere — poczynił szereg spostrzeżeń, opublikowanych w słynnym dziele p. t. „Materialisations phenomäne“ (Fenomeny materializacji).

 Na zasadzie danych Schrenck Notzinga a również własnych spostrzeżeń, dalsze wywody w tej materii poczynili francuski uczony dr. Geley oraz p. inż. Piotr Lebiedziński o czym mówić będę poniżej.

 Więc powiedziałem, że skonstatowano, iż podczas transu z medium wydziela się owa gazowego kształtu ektoplazma.

 Aby przekonać się, iż ektoplazma ta nie może być jakąś substancją sztucznie wypuszczaną z ust przez medium, na twarz tegoż nakładano gęstą woalkę, tym nie mniej ektoplazma przedostawała się.

 Ektoplazma najczęściej wydziela się z ust medium, lecz może się również wydzielać ze wszystkich części jego ciała — więc piersi, karku, szyi, rąk, nóg ect.

 Wygląd ma najprzeróżniejszy: czasem długiego wąskiego paska, jakby języka, to znów jakby splątanych sznurów. Również i wielkość ektoplazmy bywa różna, czasem pokrywa ona całe medium jak by płaszczem lub chustą.

 Barwy jest najczęściej białej, czasem szarej a nawet czarnej.

 Substancja ta nader ruchliwa, przypomina jakby pełzanie gada; podnosi się, opada, pełza po kolanach, piersiach i plecach medium.

 Ektoplazma jest jakby nierozerwalnie złączona z istotą medium: każde niespodziewane dotknięcie jej przez element obcy np. uczestnika seansu (o ile nie dzieje się to za wiedzą medium) powoduje u medium bolesne odczucie, a może nawet wywołać boleści i konwulsje.

Tak np. gdy jeden z uczestników sądząc, że ma z oszustwem do czynienia schwycił raptownie substancję ręką, a ektoplazma rozwiała się jak mgła, lecz za to rozległ się przeraźliwy krzyk medium: wiło się ono w konwulsjach i tą nieudaną próbę zdemaskowania przypłaciło długotrwałą chorobą.


 Również silne światło (seanse odbywają się przy czerwonym oświetleniu) zapalone raptownie powoduje znikanie substancji oraz bolesne uczucia u medium. Natomiast o ile medium jest przygotowane, nawet wybuch światła magnezjowego, przy fotografowaniu, nie powoduje znikania ektoplazmy.

 Na zasadzie tego, słusznie wnioskuje dr. Geley („O zjawiskach ideoplastii“), że substancja ta posiada jakby instynkt, przypominający instynkt samozachowawczy; posiada jakby podejrzliwość zwierzęcia, którego jedynym ratunkiem i środkiem obrony jest ucieczka — powrót do organizmu medium.


* *

Fregment książki: Stanisław Antoni Wotowski - Duchy i zjawy  

Całą książkę można przeczytać w bibliotece Polona pod adresem:
https://polona.pl/item-view/e51fe209-37cb-496b-97c7-49c7ff5f8818?page=2


Data utworzenia: 20/11/2026 @ 03:08
Ostatnie zmiany: 21/11/2026 @ 16:57
Kategoria : EZOTERYKA
Strona czytana 131 razy


Wersja do druku Wersja do druku

 

Komentarze

Nikt jeszcze nie komentował tego artykułu.
Bądź pierwszy!

 
Trzecie Oczko
0_maya4.jpg0-ameryka_Kalasasaya_Tiwanaku_Bolivia.jpg0-ameryka-inca.jpg0-ameryka-03-Sacsayhuaman.JPG0-ameryka-saqsay4.jpg0-ameryka-Palenque.jpg0-ameryka-05.jpg0-ameryka-olmec.jpg0-ameryka-jukatan.jpg0-mex_tula2.jpg0-ameryka-Maya.jpg0-ameryka-Inca2.gif0-ameryka-Chichen-Itza.jpg0-ameryka-Aztec-xolotl.jpg0-ameryka-JaguarGod.jpg0-ameryka-03.jpg0-ameryka-El_Tajin.jpg0-ameryka-Uxmal_Pyramid_of_the_Magician.jpg0-ameryka_chichen_itza.jpg0-america-Teotihuacan2.jpgprecolumbiana-peru.jpg0-ameryka-machu-picchu_2.jpg0-moche.jpg0-ameryka-religion-aztecas2.jpg0-ameryka-01.jpg0-ameryka-el-tajin.jpg0-ameryka-Xalapa.jpg0-maya-pismo.gif0-ameryka-skull.jpg0-ameryka-gold2.jpg0-ameryka_Chac mool.jpg0-nazca.jpg0-ameryka-religia2.jpgameryka-grzyb.png0-ameryka_Maize God.jpg0-ameryka-uxmal7.jpg0-ameryka-gold.jpg0-ameryka-piramida2.jpg0-america-Teotihuacan.jpg0-maja.jpg0-ameryka-maska3.jpgmask-teotihuacan.jpg
Rel-Club
Sonda
Czy jest Bóg?
 
Tak
Nie
Nie wiem
Jest kilku
Ja jestem Bogiem
Ta sonda jest bez sensu:)
Prosze zmienić sondę!
Wyniki
Szukaj



Artykuły

Zamknij - Japonia

Zamknij BUDDYZM - Lamaizm

Zamknij BUDDYZM - Polska

Zamknij BUDDYZM - Zen

Zamknij JUDAIZM - Mistyka

Zamknij NOWE RELIGIE

Zamknij NOWE RELIGIE - Artykuły Przekrojowe

Zamknij NOWE RELIGIE - Wprowadzenie

Zamknij POLSKA POGAŃSKA

Zamknij RELIGIE WYMARŁE - Archeologia

Zamknij RELIGIE WYMARŁE - Bałtowie

Zamknij RELIGIE WYMARŁE - Manicheizm

Zamknij RELIGIE ŻYWE - Konfucjanizm

Zamknij RELIGIE ŻYWE - Satanizm

Zamknij RELIGIE ŻYWE - Sintoizm

Zamknij RELIGIE ŻYWE - Taoizm

Zamknij RELIGIE ŻYWE - Zaratustrianizm

-

Zamknij EUROPA I AZJA _ _ JAZYDYZM* <<==

Nasi Wierni

 25779138 odwiedzający

 549 odwiedzających online