Sikhizm
W Indiach mieszka ok. 18 mln sikhów, najwięcej w Pendżabie – kolebce tej religii. Za założyciela sikhizmu uznaje się guru Nanaka, żyjącego w XV w. Sikhizm wywodzi swe korzenie z ruchu protestu wobec systemu kastowego i zdominowaniu obrzędów przez braminów. Stanowił próbę połączenia tego, co najlepsze w islamie i hinduizmie. Święty tekst sikhijski, Guru Granth Sahib, zawiera m.in. nauki 10 sikhijskich guru.
Sikhowie wierzą w jednego Boga i odrzucają kult idoli. Mimo to niektórzy mają w domu obrazy przedstawiające 10 guru, przed którymi się modlą. Tak jak hinduiści i buddyści wierzą w
samsarę i
karmę oraz w to, że jedynie narodziny w postaci ludzkiej dają szansę zbawienia. W religii tej nie przyjęła się tradycja prób zakończenia wiecznego cyklu śmierci i ponownych narodzin przez ascezę, czy też poświęcenie się życiu klasztornemu.
Najistotniejsze dla sikhów jest pojęcie
khalsa, czyli wiara w wybraną rasę żołnierzy-świętych, przestrzegających surowego kodeksu moralnego (powstrzymywanie się od używania alkoholu, tytoniu i środków odurzających) i biorących udział w krucjacie o
dharmajudhę (prawość). Wyróżnia się pięć
kakkar, czyli znaków charakteryzujących
khalsów:
keś (broda i długie włosy symbolizujące świętość),
kangha (grzebień),
kaććh (luźne spodenki oznaczające skromność),
kirpan (szabla lub miecz symbolizujące moc i godność) oraz
kara (stalowa bransoleta noszona zazwyczaj na prawym nadgarstku, znamionująca siłę i odwagę).
Singh (lew) to nazwisko przyjmowane przez Radżputów i sikhów.
Sikhijska świątynia, gurdwara, ma zazwyczaj niszan sahib (maszt), na którym powiewa trójkątna flaga z symbolami sikhijskimi. Nie ma ściśle określonych zasad projektowania takiej budowli. Złota Świątynia w Amritsarze (Pendżab) jest najświętszym przybytkiem wyznawców tej religii.
© 2004-2011 
==>> WPROWADZENIE
Wersja do druku
Góra